Πως φτάσαμε στο σήμερα μέσα στα ελληνικά πανεπιστήμια; Πώς από τις ομάδες των ηχηρών διαμαρτυριών, τα χρόνια κατρακύλησαν στην καθημερινότητα της βίας του κοινού, ποινικού δικαίου, τις πρακτικές εγκληματιών και τις δουλειές του υποκόσμου από τις μειοψηφίες ένθεν κι ένθεν;
Μια «επανάσταση» πραγματικής παιδείας και πολιτισμού χρειάζονται τα πανεπιστήμια. Το βίντεο που αναρτώ είναι από τα μουσικά σύνολα του πανεπιστήμιου Θεσσαλίας, από το φεστιβάλ της Πάου. Φεστιβάλ και τραγούδια κατά της ρύπανσης του Βόλου και όχι μόνο. Αυτή την επανάσταση θέλουμε. «Ότι μας σκοτώνει να μην μείνει για μετά» μας λέει το τραγούδι που γράψανε ειδικά για τον Βόλο. Μήνυμα ηχηρό ότι μπορούμε να τα αλλάξουμε όλα, παντού. Τα παιδιά συγκλονιστικά και δεν είναι η εξαίρεση στα πανεπιστήμια, είναι ο κανόνας.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου